Şu bilgisayara format at. Yetti bunun yavaşlaması!

Bi’ mezun olayım, bittin sen bilgisayar. Şimdi ödevdi tezdi uğraşamıyorum. Yaz gelsin, iliğini sömürücem senin!

liste – #5 tamamdır.

Vallahi yüz gözü açıldı blogun. Oh be!

- Şu sitenin şeklini şemalini değiştir. Vallahi sıkıldım.

liste – #4 tamamdır:)

bugün itibariyle başlamış bulunuyorum. güzelmiş bee:)

- artık şu prison break’e başla ulan!

yine bitti lost. başka bir diziye başlama vaktidir. biliyorum çok geciktim ama bu prison break olacak kesinlikle! şu indiana jones’lar bi bitsin hele:)

- Hatay’a git.

gecenin bu saati yarın sabahki inkilap tarihi sınavıma çalışıyorum. hatay sorununu da netten okuyayım dedim. çok göresim geldi. böyle üst üste listeye bişeyler yazmak istemezdim ama, bişeyler tetiklediğinde yazmak gerekir bu mereti de…

özellikle şu cümle çok enteresan: “Cumhuriyet, Indiana Jones: Son Macera filminde geçmektedir ve filmde “Kutsal Kase”nin cumhuriyet sınırlarında olduğu iddia edilmektedir.” ( Cumhuriyet dediği Hatay Cumhuriyeti. )

- karadeniz’i gez!

liste tutmak böyle bir şey. görünce tetikleniyosun:)

az önce p.s. i love you isimli filmi izledim. romantik komedilerin anlamsız olduğunu düşünen biri olan bana çok beğendirdi kendini. herkese tavsiye ederim. filmi izlerken, manyak mıyım neyim, hep kendi ölümümü düşündüm:) izleyenler anlayacaktır ne demek istediğimi. öldüğümde insanlara kalıcı bir şeyler bırakmak istiyorum galiba ben. “niye?” deme cevap veremem. düşündüm, düşündüm. “ne bırakabilirim ki?” dedim. hala da diyorum. film hakkında biraz bilgi vermek gibi olacak ama, şimdiden mektup yazıp ölümümden sonra birine göndermek ne güzel bir fikirdir. ama o biri varsa güzeldir bu fikir. yok. yani ilerde olur mu, olur niye olmasındır. ama şimdi yok. çat yarın üstüme yıldırım düştü. kime göndereceğim ben bu mektupları? yazmaya başlamadan vazgeçtim ben de. işte o “yazma” kelimesi aklıma şöyle bir şey getirdi, bu blogların, yazarları öldükten sonra da burda olacağı gerçeği. tamam amatör, saçmalıyoruz çoğumuz bu sayfalarda. aklımıza eseni koyuyoruz(özellikle abaragandi absürdün önde gideni değil mi okuyucu?) (deminki parantezde okuyucu demişken, bu blogu toplasan 5 kişi okuyor, bunu da biliyor yazarı) (varsın 5 kişi okusun, ben ölünce hala yaşamını sürdürecek bu sayfalar). ama ne kadar saçma olursa olsun, bunlar benim kelimelerim, benim beğendiklerim, beğenmediklerim. hani ben ölünce bunları okurken ölüye saygıdan “öfff ne saçma yazmış bu adam” demez kimse:) yine de diyenler olursa diye ben, bu bloga az buçuk anlam yüklemek istiyorum. sağdan soldan gördüğüm absürdün absürdü fotoları, videoları koymayacak mıyım, tespit yapmayacak mıyım artık? koyacağım, yapacağım tabi. ama bunlar dışında bişeyler daha yapmak istiyorum. ben öldükten sonra okunsun diye…

birkaç hafta önce bir liste yapmaya başladım. bunun ölümü düşünmekle alakası yok ama. eğlenmek için. eğlenmeyi bilmiyorum, listeye yazınca mecbur kalacağım gibi bir düşünce içerisindeyim. orda yazıyosa yapılmak zorunda. çok hayati şeyler yazmıyor. bilerek yazmadım. yapamam çünkü biliyorum. “-gitar çalmayı öğren” yazıyor mesela. ve altında da gitarla şu şarkıları çal şeklinde kısa bir liste var. bu tip şeyler yani. şimdi ben bu liste fikrinden yola çıkarak, bu blogda da böyle bir liste oluşturmak istiyorum. ara sıra yazıcam. tek tek. gerçekleşince de yine buradan bildireceğim. umarım. elimdeki listeden de yazacağım ama bazıları o listeden olmayacak. şimdi yazacağım şey gibi. şimdi yazacağım şey, baştaki ölüm düşüncesinden türedi galiba.

1) ben ölünce, birisi bu blogu anneme ve babama okutsun.

bu maddenin en kötü tarafı heralde gerçekleşirse buraya kanıt koyamamam olacak. yarın okuduğumda bu yazdıklarımdan nefret etmem umarım:)

güya abaragandi çok eğlenceli bir blog olacaktı…